Article on other languages:
Aleksandr Iljicz Jegorow, (ros. Александр Ильич Егоров) (ur. 22 października 1883 Buzułuk gubernia Samarska, zm. 22 lutego 1939) - wojskowy radziecki, marszałek ZSRR, jeden z pierwszych pięciu marszałków ZSRR (1935).
Pochodził z rodziny mieszczańskiej. W 1901 wstąpił do wojska jako ochotnik. Ukończył Kazańską Szkołę Junkrów w 1905. Uczestnik I wojny światowej. W czasie wojny walczył jako dowódca kompanii i batalionu w 132 Benderskiego pułku piechoty w stopniu podpułkownika. W listopadzie 1917 pułkownik armii carskiej. w czasie wojny pięciokrotnie ranny.Od 1917 związany z lewicowymi eserami. Jednak w lecie 1918 zerwał z nimi. Od 1918 w Armii Czerwonej. W 1918 przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej Jeńców, komisarz Ogólnorosyjskiego Głównego Sztabu i przewodniczący weryfikacji oficerów Do Armii czerwonej. Od sierpnia 1918 dowodził odcinkiem Bałaszow - Kamyszyn (od października 9 Armia). Od grudnia 1918 dowódca 10 Armii broniącej Carycyna. Od lipca 1919 dowódca 14 Armii, a od października 1919 dowódca Frontu Południowego w walkach z Armią Denikina. Od stycznia - grudnia 1920 dowódca Frontu Południowo-Wschodniego w czasie wojny polsko-bolszewickiej (12 Armia, 13 Armia,14 Armia). Komisarz Frontu Józef Stalin. W sierpniu 1920 roku dotarł pod Lwów. Od grudnia 1920 dowódca Kijewskiego, z kwietnia 1921 Piotrogradzkiego Okręgu Wojskowego. Od lutego 1922 dowodził Kaukaską Armią, a od maja 1924 Wojskami Ukrainy i Krymu. W l. 1925 - 1926 attache wojskowy w Chinach. Od 1927 dowódca Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Od 1931 szef Sztabu Robotniczo Chłopskiej Armii Czerwonej, a od [[1935 szef Sztabu Generalnego. W latach 1937-1938 I zastępca komisarza obrony. Uznany został za niepotrzebnego Armii Czerwonej, aresztowany i zamordowany w końcowym etapie czystek stalinowskich. Stracony. Zrehabilitowany po XX Zjeździe KPZR.
Odznaczenia: order Czerwonego Sztandaru dwukrotnie, orderami Czerwonego Sztandaru Gruzińskiej i Azerbejdżańskiej Republiki i bronią honorową.
Wydał książkę o wojnie 1920 Lwow-Warszawa. 1920, Wzaimodiejstwie frontow (1929), Razgrom Denikina 1919 (1931).
Źródła
- Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 9 Moskwa 1972,
- Mała Encyklopedia Wojskowa t. 1 MON Warszawa 1967.