Bylica estragon

Article on other languages:

del.icio.us del.icio.us
Digg Digg
Furl Furl
Reddit Reddit
Rojo Rojo
Add to OnlyWire
Bylica estragon
Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Rodzaj bylica
Gatunek bylica estragon
Nazwa systematyczna
Artemisia dracunculus
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons
Gatunek leczniczy

Bylica estragon, estragon, bylica głupich, draganek (Artemisia dracunculus L.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Dziko występuje w Azji, południowo-wschodniej Europie i Ameryce Północnej. W Polsce roślina uprawna, czasami dziczeje- jest kenofitem i efemerofitem.

Spis treści

Morfologia

Pokrój
Kształtem i wysokością zbliżona do bylicy piołun, lecz słabiej rozkrzewiona.
Łodyga
Prosta, na wpół zdrewniała, wysokość do 150 cm.
Bylica estragon - liście
Liście
Lancetowate lub równowąskie, zaostrzone, całobrzegie, lekko zwisające.
Kwiaty
Koszyczki osadzone wzdłuż gałązek szczytowych, nieco mniejsze niż u bylicy piołun, zebrane w luźne wiechy.

Biologia i ekologia

  • Rozwój: bylina, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do października.
  • Siedlisko: spotykana czasem w stanie dzikim przy drogach, budynkach, na rumowiskach. Lubi stanowiska nasłonecznione, gleby próchniczne i wilgotne.
  • Liczba chromosomów 2n= 18[1].

Zastosowanie

  • Sztuka kulinarna
    • Estragon używany jest do zaprawiania octów ziołowych i musztardy.
    • Używa się go do kiszenia ogórków i kapusty.
    • Świeże ziele można dodawać do sałatek oraz zup.
    • Poprawia smak niesłonych potraw, z tego względu jest stosowany w diecie bezsolnej.
    • Doskonaly do drobiu, ryb i potraw z jajek.
    • Estragonu nie należy gotować.
  • Roślina lecznicza - najczęściej stanowi składnik mieszanek ziołowych.
    • Surowiec zielarski: ziele estragonu (Herba Dracunculi), w jego skład wchodzą olejki eteryczne do 0,8% (m.in. estragol, felandren), flawonoidy, fitosterole, garbniki, związek goryczowy.
    • Działanie: ziele działa żółciopędnie, lekko moczopędnie, przeciwzapalnie i przeciwskurczowo, wzmaga wydzielanie soków trawiennych. Stosuje się go przy kuracjach wzmacniających, przy braku apetytu lub też przy zaburzeniach żołądkowych.
    • Zbiór i suszenie: ziele zbiera się następnego roku. Należy ściąć pędy długości 20-30 cm przed kwitnieniem (kolejne zbiory w miarę odrastania pędów) i suszyć związane w niewielkie pęczki.
  • Roślina uprawna - w Polsce nadaje się do uprawy w ogródku. Uprawiana i dziczejąca w zachodniej i środkowej Europie.
    • Sposób uprawy: najłatwiej rozmnażać go przez podział starszych roślin wykopanych w tym celu w kwietniu lub maju. Każda oddzielona sadzonka powinna mieć pęd z korzeniami. Nie wymaga specjalnej pielęgnacji, wystarczy odchwaszczać i podlewać.

Przypisy

  1. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8. 

This article is from Wikipedia. All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License.