Chlorofil

Poll without page-refresh

Article on other languages:

	del.icio.us
	Digg
	Furl
	Reddit
	Rojo
	Add to OnlyWire

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować
Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Maksima absorpcyjne chlorofili na tle widma światła białego

układ porfirynowy

Chlorofil – organiczny związek chemiczny będący zielonym barwnikiem obecny w roślinach, algach (glonach) i bakteriach fotosyntetycznych (w tym: sinice), którego zadaniem jest wychwytywanie kwantów światła i przekazywanie energii wzbudzenia do centrum reakcji fotosystemu skąd wybijane są elektrony, spożytkowane następnie w dalszych etapach fotosyntezy. Zielony kolor chlorofilu spowodowany jest bardzo wysoką absorpcją w czerwonej i niebieskiej części spektrum światła, a niską absorpcją w "zielonej" części spektrum światła (długość fali 500-600 nm).

Stosunki ilościowe chlorofili w roślinach zależą między innymi od warunków siedliskowych: rośliny cieniolubne (cienioznośne) mają więcej chlorofilu b, rośliny światłolubne (światłożądne) — chlorofilu a.

W zależności od rodzaju podstawników układu porfirynowego wyróżniania się następujące typy chlorofilu:

	Chlorofil a	Chlorofil b	Chlorofil c1	Chlorofil c2	Chlorofil d
Wzór sumaryczny	C₅₅H₇₂O₅N₄Mg	C₅₅H₇₀O₆N₄Mg	C₃₅H₃₀O₅N₄Mg	C₃₅H₂₈O₅N₄Mg	C₅₄H₇₀O₆N₄Mg
grupa w pozycji C3	-CH=CH₂	-CH=CH₂	-CH=CH₂	-CH=CH₂	-CHO
grupa w pozycji C7	-CH₃	-CHO	-CH₃	-CH₃	-CH₃
grupa w pozycji C8	-CH₂CH₃	-CH₂CH₃	-CH₂CH₃	-CH=CH₂	-CH₂CH₃
grupa w pozycji C17	-CH₂CH₂COO-Phytyl	-CH₂CH₂COO-Phytyl	-CH=CHCOOH	-CH=CHCOOH	-CH₂CH₂COO-Phytyl
Wiązanie C17-C18	Pojedyncze	Pojedyncze	Podwójne	Podwójne	Pojedyncze
Występowanie	Eukariota + sinice	Rośliny + cześć glonów	Brunatnice	Brunatnice	Krasnorosty

Numeracja atomów węgla patrz "układ porfirynowy"

Struktura chemiczna chlorofilu z zaznaczonymi różnicami w budowie odmiany a, b i d

U bakterii fotosyntetyzujących występują barwniki zbliżone budową do chlorofilów zwane bakteriochlorofilami.

Dwa najpowszechniej występujące chlorofile, chlorofil a — niebieskozielony, chlorofil b — żółtozielony, stanowią przeważającą większość masy wszystkich barwników w organie fotosyntetyzującym.

Chlorofil to chemicznie kompleks jonu magnezowego i pochodnej porfiryny, z przyłączonym długim "ogonem" fitolu. Długi łańcuch fitolu nie uczestniczy w absorpcji światła, a ma za zadanie kotwiczyć cząsteczkę chlorofilu w błonie tylakoidu. W chloroplastach, chlorofil wchodzi w skład większych kompleksów barwnikowo-białkowych (tak zwanych fotosystemów oraz układów antenowych).

Kompleks porfirynowo-magnezowy jest światłoczuły i po zaabsorbowaniu kwantu światła ulega wzbudzeniu. Stan wzbudzenia przekazywany jest przez kolejne cząsteczki chlorofilu do centrum reakcji – cząsteczki chlorofilu w specyficznym otoczeniu białkowym. Z chlorofilu stanowiącego centrum reakcji elektron jest wybijany i następnie przechwytywany przez kolejnych pośredników zlokalizowanych w obrębie fotosystemów, a następnie na kolejne przekaźniki w obrębie błony tylakoidów. Transport elektronów w błonach tylakoidów jest konieczny do wytworzenia NADPH (tzw. "siły redukcyjnej") oraz gradientu protonowego w poprzek błony, niezbędnego do produkcji ATP przez chloroplastową syntazę ATP.

Chlorofile są dobrze rozpuszczalne w rozpuszczalnikach organicznych (aceton itp.) i tłuszczach, a praktycznie nierozpuszczalne w wodzie. Chlorofile w roztworach wykazują silną fluorescencję. Fluorescencja chlorofili in vivo zależy od stanu funkcjonalnego układu fotosyntetycznego, i jest wykorzystywana do pomiarów parametrów wydajności fotosyntezy (metoda PAM, ang. Pulse Amplitude Modulated chlorophyll fluorescence).

Barwniki fotosyntetyczne to, oprócz chlorofili, również karotenoidy i fikobiliny.