Article on other languages:
- زنجبيل
- Zəncəfil
- Jinjebr
- Джинджифил
- Gingebre
- Zázvor_(koření)
- Sinsir
- Ægte_Ingefær
- Ingwer
- Ginger
- Zingiber_officinale
- Zingibro
- زنجبیل
- Gingembre
- Xenxibre
- 생강
- Lěkarski_jumbjer
- Đumbir
- Jahe
- Zingiber_officinale
- זנגביל
- Jaé
- Laya
- Tikrasis_imbieras
- Gyömbér
- ഇഞ്ചി
- Halia
- Gember
- ショウガ
- Ingefær
- Gengivre
- Gengibre
- Ghimbir
- Имбирь
- Ginger
- Ďumbier_(korenie)
- Ingver
- Ђумбир
- Jahé
- Inkivääri
- Ingefära
- இஞ்சி
- ขิง
- Zencefil
- Імбир_садовий
- 薑
 |
del.icio.us |
 |
Digg |
 |
Furl |
 |
|
 |
Rojo |
| Add to OnlyWire |
| Imbir lekarski | |
 |
|
| Systematyka wg Reveala | |
| Domena | jądrowce |
| Królestwo | rośliny |
| Podkrólestwo | naczyniowe |
| Nadgromada | nasienne |
| Gromada | okrytonasienne |
| Klasa | jednoliścienne |
| Rząd | imbirowce |
| Rodzina | imbirowate |
| Rodzaj | imbir |
| Gatunek | imbir lekarski |
| Nazwa systematyczna | |
| Zingiber officinale officinale | |
 Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons |
|
Imbir lekarski (Zingiber officinale Rosc.) - gatunek rośliny uprawnej z rodziny imbirowatych (Zingiberaceae). W stanie dzikim obecnie nie występuje. Pochodzi prawdopodobnie z Melanezji.
Kłącze imbiru lekarskiego
Charakterystyka
- Łodyga
- Pędy płonne osiągają wysokość od 80 cm do 100 cm. Pędy kwiatowe krótsze, łuskowate i bezlistne.
- Liście
- Duże, lancetowate, siedzące.
- Kwiaty
- Zebrane w kłosowate kwiatostany. Mają barwę zielonkawożółtą z fioletową warżką.
- Korzeń
- Grube, mięsiste kłącze o jasnobrązowej barwie.
- Biotop
- Sadzi się go zwykle w cieniu, hoduje w tropikach.
- Uprawy
- Powszechnie uprawiany na Jamajce, w Indiach, Australii. Nadaje się do uprawy doniczkowej.
Zastosowanie
- Roślina uprawna:
- Historia uprawy: Jadalne kłącze imbiru jest rośliną przyprawową, znaną w Azji już 3000 lat temu. Stamtąd przewieziony przez Fenicjan dotarł nad Morze Śródziemne - początkowo jako środek płatniczy. Przez następne lata Aleksandria była najważniejszym ośrodkiem importu imbiru. W XIII wieku Arabowie przenieśli imbir do Afryki Wschodniej, Portugalczycy na początku XVI wieku - do Afryki Zachodniej, a Hiszpanie - na wyspy Morza Karaibskiego.
- Sztuka kulinarna: Imbir jest przyprawą znaną na całym świecie. Używa się jej głównie w kuchni azjatyckiej. Ma specyficzny, silny aromat z odświeżającą, nieco słodkawą nutą, zaś w smaku jest palący i lekko gorzki. Ów ostry smak i zapach zawdzięcza dużej ilości olejków eterycznych: gingerolu, zingeronu i citralu.
- Młode, sześciomiesięczne kłącza można spożywać jak warzywo, kandyzować lub konserwować w syropie cukrowym. Starsze, dziewięciomiesięczne kłącza suszy się i używa jako przyprawy do biszkoptów, zup, pieczonego mięsa, a także do deserów i kawy. W Anglii używa się imbiru do produkcji pierników oraz piwa typu ale. Z imbiru można również robić wino.
- Imbir wchodzi również w skład ostrej wschodniej przyprawy - curry.
- Jest uważany za afrodyzjak.
- Wartości odżywcze (w 100 g produktu):
- Roślina lecznicza: Działa na trawienie i krążenie krwi. Łagodzi bóle żołądkowe i zębów, wzmaga apetyt. Pobudza system odpornościowy organizmu. Pomaga przy przeziębieniach, kaszlu, nieżytach gardła i oskrzeli. Zapobiega mdłościom. Obniża poziom cholesterolu. Dezynfekuje jamę ustną.