Krwawnik pospolity

Article on other languages:

• Hajdučka_trava
• Бял_равнец
• Milfulles
• Almindelig_Røllike
• Gemeine_Schafgarbe
• Achillea_millefolium
• Achillea_millefolium
• بومادران
• Achillée_millefeuille
• Milfollas
• Wowča_rutwica
• Achillea_millefolium
• Paprastoji_kraujažolė
• Hazegerf
• Közönséges_cickafark
• Duizendblad
• セイヨウノコギリソウ
• Ryllik
• Milefólio
• Coada_şoricelului
• Тысячелистник_обыкновенный
• Bari_mijëfletësh
• Rebríček_obyčajný
• Хајдучка_трава
• Siankärsämö
• Röllika
• Achillea_millefolium
• Civanperçemi
• Деревій_звичайний
• اَلفیہ
• 千叶蓍

	del.icio.us
	Digg
	Furl
	Reddit
	Rojo
	Add to OnlyWire

Krwawnik pospolity
Systematyka wg Reveala
Domena	jądrowce
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	okrytonasienne
Klasa	Rosopsida
Rząd	astrowce
Rodzina	astrowate
Rodzaj	krwawnik
Gatunek	krwawnik pospolity
Nazwa systematyczna
Achillea millefolium L.
Sp.Pl.2, 1753
Synonimy
Achillea lanulosa Nutt., Achillea magna auct.
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Krwawnik pospolity, tysiąclist (podlaskie), złocień krwawnik (lubelskie), żeniszek krwawnik (świętokrzyskie) (Achillea millefolium L.) – gatunek byliny lub krzewinki z rodziny astrowatych. Pospolity w Eurazji (na wschód sięga po Mongolię i północno-zachodnie Indie) oraz w Ameryce Północnej (na południu po Gwatemalę^[1]. W Polsce pospolity na całym obszarze^[2].

Morfologia

Liść

Koszyczek kwiatowy

Pokrój

Osiąga wysokość 50–80 cm. Czasem tworzy niewielkie kępy. Cała roślina jest miękko, wełnisto owłosiona.

Łodyga

Prosta, słabo rozgałęziona, o silnym zapachu.

Liście

Ciemnozielone, w zarysie wąskolancetowate, podwójnie lub potrójnie pierzaste, wiosną przy ziemi tworzą gęste rozetki, na łodygach rozmieszczone są rzadko. Liście odziomkowe są ogonkowe i szerokie na 2–4 cm, liście łodygowe są siedzące i o połowę węższe.

Kwiaty

Płaskie kwiatostany, utworzone z koszyczków zebranych w baldachogrono, o 5 żeńskich kwiatach brzeżnych nibyjęzyczkowych i środkowych rurkowych, obupłciowych. Pojedyncze koszyczki o średnicy ok. 5 mm. Kolor naturalny kwiatów to biały lub różowy z żółtawym środkiem. Kwitnie od lipca do października (czasem, gdy utrzymują się temperatury dodatnie - także dłużej). Kwiaty przedprątne, zapylane przez muchówki

Owoc

Spłaszczona niełupka, srebrzystoszara, wąsko oskrzydlona.

Kłącze

Pełzające o żółtawym kolorze, podziemne białe, zaróżowione przy węzłach. Wydaje liczne, przyziemne rozety liści, z których wyrastają łodygi kwiatostanowe.

Ekologia

Występuje na pastwiskach, łąkach i nieużytkach od niżu po tereny górskie. Na polach uprawnych obecny jako chwast. Rośnie przeważnie na obszarach o klimacie suboceanicznym i umiarkowanie kontynentalnym. Łatwo dostosowuje się do różnych warunków, ale preferuje gleby średnio próchniczne. Umiarkowanie światłolubny. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Arrhenatheretalia^[3].

Zmienność

Pokrój

Odmiana czerwonokwitnąca

Gatunek bardzo zmienny, stosunkowo trudny do odróżnienia od gatunków z nim spokrewnionych. Istnieje szereg odmian ozdobnych:

• 'Carnea' – kwiaty jaskrawo, ciemnokarminowe,
• 'Cerise Quinne' – kwiaty wiśniowe,
• 'Kelwayi' – kwiaty karminowoczerwone,
• 'Sammetriese' – kwitnie ok. dwa tygodnie później od pozostałych, kwiaty intensywnie czerwone,
• 'Rosea' – nazwa zbiorcza dla siewek ww. odmian, kwiaty od różowych do lilafioletowych.

Zastosowanie

• Roślina lecznicza
  • Surowiec zielarski: kwiaty (Millefolii Flos), ziele (Millefolii herba). Ziele ma przyjemny, aromatyczny zapach i gorzki smak. Olejek eteryczny (Millefolii oleum) zawiera związki azulenowe, ponadto roślina zawiera cholinę, flawonoidy, garbniki, kwasy: mrówkowy, octowy, izowalerianowy, gorzki glikozyd achilleinę oraz sole mineralne (zwłaszcza sole cynku i magnezu).
  • Zbiór i suszenie: ziele zbiera się z roślin dziko rosnących. Ścina się je w okresie kwitnienia, na wysokości ok. 10 cm nad ziemią. Do suszenia rozkłada się pojedynczą warstwą na płachtach lub wiąże w cienkie pęczki i zawiesza w cienistym i przewiewnym miejscu. Suszyć w piekarniku w temperaturze do 35°C.
  • Działanie: przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe. Ziele pobudza również czynności wydzielnicze przewodu pokarmowego, wzmaga wydzielanie soków trawiennych i żółci. Dawniej sporządzano napar na krwotoki wewnętrzne. Dziś ziele krwawnika stosuje się wewnętrznie głównie w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych objawiających się brakiem apetytu, wzdęciami, kurczami jelit, niestrawnością oraz, ze względu na działanie przeciwzapalne, w chorobie wrzodowej. Krwawnik można też stosować zewnętrznie w celu łagodzenia stanów zapalnych skóry i błon śluzowych oraz na rany, aby przyspieszyć gojenie.
• Przyprawa
  • Przyprawą są młode liście o gorzkawosłonym, korzennym smaku. Można stosować jako dodatek do sosów i zup.^[4].

Ciekawostki

• Łacińska nazwa Achillea pochodzi podobno od imienia Achillesa, który jakoby używał tego ziela do leczenia ran.
• Krwawnik jest jedną z roślin niesionych w pęku do kościoła w święto Matki Boskiej Zielnej.

Przypisy