Moc kwasu

Article on other languages:

del.icio.us del.icio.us
Digg Digg
Furl Furl
Reddit Reddit
Rojo Rojo
Add to OnlyWire

Moc kwasu to ilościowa miara jego chemicznej „siły działania”. Miarą tej mocy jest zazwyczaj minus logarytm dziesiętny ze stałej dysocjacji kwasu w danych warunkach, oznaczany skrótem pKa.

pKa = - log10[Ka]

gdzie Ka to stała dysocjacji kwasu.

Im pKa jest mniejsze, tym moc kwasu jest większa.

Np. dla kwasu solnego w wodzie:

HCl + H2O → H3O+ + Cl-


K_{a}=\frac{[H_3O^{+}]\cdot[Cl^{-}]}{[HCl]\cdot[H_2O]}\simeq10^7


a zatem pKa kwasu solnego w wodzie wynosi -7.

Moc kwasów w tych samych warunkach zewnętrznych zależy od ich struktury chemicznej. W przypadku prostych kwasów nieorganicznych, zarówno w tych zawierających tlen w swojej strukturze (np. H2SO4, jak i beztlenowych (np. HCl), moc kwasu wzrasta wraz ze wzrostem elektroujemności centralnego atomu w reszcie kwasowej. W przypadku kwasów organicznych zależności te są bardziej złożone.

  • pKa niektórych kwasów:
Nazwa kwasu pKa
Kwas jodowodorowy: (HI) -10
Kwas solny: (HCl) -7
Kwas azotowy (HNO3) -3.33
Kwas siarkowy: (H2SO4) -3 (x)
Kwas fosforowy: (H3PO4)   +2.12 (x)

(x) = pKa1

Kwasy, które posiadają więcej niż jeden atom wodoru w cząsteczce posiadają zwykle więcej wartości pKa odpowiadające odrywaniu się kolejnych protonów (jonów wodorowych H+) w trakcie dysocjacji. Zazwyczaj pKa pierwszego etapu dysocjacji jest znacznie mniejsze od pozostałych, a zatem można powiedzieć, że pierwszy odrywający się atom wodoru jest „bardziej kwaśny” od pozostałych. Np. dla kwasu fosforowego (H3PO4), pKa1 = 2.12, pKa2 = 7.21, pKa3 = 12.67

Moc kwasu określa m.in zdolność do wypierania reszty kwasowej z soli w roztworach, a dokładnie decyduje o tym, w którą stronę jest przesunięta równowaga reakcji kwasu z daną solą. Kwas o większej mocy w reakcji z daną solą wypiera spontanicznie resztę kwasową pochodzącą ze słabszego kwasu, w wyniku czego powstaje słabszy kwas i sól mocnego kwasu. Reakcje w drugą stronę - tj. słabszego kwasu z solą mocniejszego kwasu też mogą zachodzić, ale ich równowaga jest silnie przesunięta w stronę substratów.

Zobacz też

Bibliografia

Dane o pKa pochodzą z:

1. Adam Bielański, Podstawy Chemii Nieorganicznej, Wydawnictwo Naukowe PWN, W-wa 1994, Tom 2, str. 356-361.

This article is from Wikipedia. All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License.