Osoka aloesowata

Article on other languages:

• Řezan_pilolistý
• Krebsschere
• Stratiotes_aloides
• Krabbenscheer
• Heekstöhl
• Vattenaloe

	del.icio.us
	Digg
	Furl
	Reddit
	Rojo
	Add to OnlyWire

Osoka aloesowata
Systematyka wg Reveala
Domena	jądrowce
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	okrytonasienne
Klasa	jednoliścienne
Rząd	żabiściekowce
Rodzina	żabiściekowate
Rodzaj	osoka
Gatunek	osoka aloesowata
Nazwa systematyczna
Stratiotes aloides L.
1753, Sp. Pl.: 535
Synonimy
Stratiotes aculeatus Stokes (1812), Stratiotes aquaticus Pallas (1776)
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Kwiat

Osoka aloesowata (Stratiotes aloides L.) - gatunek byliny wodnej z rodziny żabiściekowatych. W Polsce częsta na niżu. Poza tym występuje w niemal całej Europie oraz w północno-zachodniej Azji.

Charakterystyka

Pokrój

Rozeta grubych liści przypominających aloes (stąd nazwa), zanurzonych lub pływających na powierzchni.

Pęd

Skrócony, w dolnej części kłącze z licznymi rozłogami i sznurowatymi korzeniami.

Liście

Sztywne, mięsiste, siedzące, trójkanciaste, z brzegami kolczasto piłkowanymi.

Kwiaty

Rośliny zazwyczaj rozdzielnopłciowe. Kwiaty wyrastają zebrane w kwiatostany usytuowane na szypułach do 30 cm długości. Kwiaty z 3 zielonymi działkami kielicha (do 1,5 cm długości i 1 cm szerokości) oraz z 3 białymi płatkami o średnicy 2-3 cm. Kwiaty męskie w liczbie 2-6 w kwiatostanie wyrastają, każdy na szypule o długości 3-10 cm. Kwiaty żeńskie rosną pojedynczo lub po dwa wewnątrz liściowatej osłony. Słupek ma 6 szyjek, które kończą się widlastym znamieniem. Kwitnie od maja do sierpnia.

Owoc

Torebka długości 3-4 cm i grubości 2 cm. Rozmnaża się głównie wegetatywnie, za pomocą rozłogów.

Biotop

Głównie w eutroficznych wodach stojących - jeziorach, starorzeczach, przy czym preferuje zbiorniki silnie zarastające i wypłycone, z grubą warstwą osadów organicznych. W wodach płynących i na większych głębokościach rośnie zakorzeniona na dnie.

Zastosowanie

W niektórych okolicach bywa używana do karmienia zwierząt hodowlanych i na nawóz^[1].

Przypisy

1. ↑ Stanisław Bernatowicz, Paweł Wolny: Botanika dla limnologów i rybaków. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1974, s. 73. 

Bibliografia