Pokrzywa żegawka

Article on other languages:

• Ortiga_petita
• Kopřiva_žahavka
• Liden_Nælde
• Kleine_Brennnessel
• Urtica_urens
• Urtica_urens
• Ortie_brûlante
• Mała_kopřiwa
• Gailioji_dilgėlė
• Apró_csalán
• Kleine_brandnetel
• Крапива_жгучая
• Etternässla
• Кропива_жалка

	del.icio.us
	Digg
	Furl
	Reddit
	Rojo
	Add to OnlyWire

Pokrzywa żegawka
Systematyka wg Reveala
Domena	jądrowce
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	okrytonasienne
Klasa	Rosopsida
Rząd	pokrzywowce
Rodzina	pokrzywowate
Rodzaj	pokrzywa
Gatunek	pokrzywa żegawka
Nazwa systematyczna
'Urtica urens L.
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Pokrzywa żegawka (Urtica urens L.) - gatunek rośliny jednorocznej z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae Juss.). Archeofit występujący dość pospolicie w całej Polsce^[1].

Charakterystyka

Łodyga

Wysokość średnio 20 cm (maksymalnie 50 cm). Czworograniasta, pokryta krótkimi szczecinkami oraz dłuższymi włoskami parzącymi.

Korzeń

Cienki, białawożółtawy.

Liście

Naprzeciwległe, długoogonkowe, jajowate lub eliptyczne, wciętopiłkowane, mniejsze niż u pokrzywy zwyczajnej, pokryte bezbarwnymi włoskami parzącymi, znajdującymi się na białozielonych wzgórkach.

Kwiaty

Niepozorne, zielone, zbudowane podobnie jak u pokrzywy zwyczajnej. Kwiaty męskie i żeńskie rozwijają się w tych samych kwiatostanach. Kwitnienie od maja do listopada.

Owoce

Jednonasienny orzeszek.

Biotop

Rośnie na glebach żyznych, bogatych w związki azotowe lub próchnicę (roślina azotolubna). Jest chwastem pospolitym w całym kraju. Rośnie w ogrodach, przy drogach, płotach, domach, na gruzach i przy oborach. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ass. Urtico-Malvetum^[2].

Zmienność

Tworzy mieszańce z pokrzywą zwyczajną^[3].

Zastosowanie

• Roślina lecznicza:
  • Zastosowanie podobne, jak w przypadku pokrzywy zwyczajnej.

Przypisy

1. ↑ Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8. 
2. ↑ Matuszkiewicz Władysław. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
3. ↑ Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953. 

Bibliografia