Rajgras wyniosły

Article on other languages:

del.icio.us del.icio.us
Digg Digg
Furl Furl
Reddit Reddit
Rojo Rojo
Add to OnlyWire
Rajgras wyniosły
Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj rajgras
Gatunek rajgras wyniosły
Nazwa systematyczna
Arrhenatherum elatius (L.) P. Beauv. ex J. & C. Presl 1819, Fl. Cech.: 17
Synonimy
Avena elatior L., Arrhenatherum asperum Opiz, Arrhenatherum avenaceum P. Beauv., Arrhenatherum biaristatum Peterm., Arrhenatherum cechicum Opiz, Arrhenatherum rupestre Dumort.
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons
Kwiat
Języczki liściowe

Rajgras wyniosły, rajgras francuski, owsik wyniosły (Arrhenatherum elatius) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych (traw). Występuje w Europie, północnej Afryce i zachodniej Azji. Sprowadzona także przez człowieka do Ameryki Północnej i Australii. Wprowadzona do upraw łąkarskich we Francji (stąd nazwa) w XVIII wieku, na współczesnych ziemiach polskich uprawiana od końca tego samego wieku[1]. Obecnie jest to trawa pospolita w całej Polsce, choć przed rozpowszechnieniem w uprawie, była przynajmniej lokalnie gatunkiem rzadkim[2].

Spis treści

Charakterystyka

Pokrój
Trawa luźnokępowa o charakterystycznym wysokim i szybkim wzroście i sinawozielonym zabarwieniu. Tworzy liczne pędy generatywne i obficie ulistnione pędy wegetatywne.
Łodyga
Źdźbła do 100-160 cm wysokości, wzniesione, rzadko u dołu kolankowato zgięte, gładkie i lśniące.
Liście
Liczne - na pędach generatywnych 4-5 liści, na wegetatywnych 8-10. Liście jasnozielone, w pączku zwinięte. Pochwa liściowa otwarta, naga lub u młodych roślin delikatnie owłosiona. Języczek liściowy 2-4 mm długości, kołnierzykowaty, lekko ząbkowany na szczycie, białawy. Blaszki liściowe płaskie z wyraźnym nerwem głównym od spodu. Wzdłuż brzegów i od góry delikatnie orzęsione, długości do 30(40) cm i szerokości 3-7(10) mm.
Kwiaty
Zebrane w wiechowatym kwiatostanie o długości 10-25 cm, w czasie kwitnienia rozpierzchłym, poza tym skupionym. Podczas kwitnienia kwiatostan zielonkawobiały ze srebrzystym odcieniem. Na każdym piętrze kilka różnej długości gałązek. Kłoski 2-kwiatowe o długości 6-10 mm. Rzadko wykształca się więcej kwiatów, wówczas zredukowanych.

Zmienność

Gatunek z dużą liczbą odmian taksonomicznych. W Europie środkowej i zachodniej wyróżnia się trzy podgatunki[3]:

  • subsp. bulbosum (Willd.) Schübler & Martens (1834, Fl. Würtemb.: 70), znany też jako var. tuberosum Asch., var. bulbosum Willd. Spenner i var. nodosum (Reichenb.) C.E. Hubbard. Ma pędy w dolnej części bulwkowato zgrubiałe. Występuje jako chwast na polach.
  • subsp. sardoum (E. Schmid) Gamisans (31.V.1974, Candollea, 29 (1): 46
  • subsp. elatius - podgatunek typowy (podział na odmiany wg Falkowskiego 1982[4]):
  • var. atheromane Schröter et Elofson - dolna plewka z 2-4 ośćmi,
  • var. biaristatum Peterm. - górny kwiat ościsty, ości równej długości, podobne,
  • var. piliferum Beck - górny kwiat bez ości, plewki dolne słabo owłosione,
  • var. subhirtum Asch. - brak ości w górnym kwiecie, pędy krótko, rzadko owłosione,
  • var. pauciflorum - w kwiatostanie mało (4-5) kłosków.

Zastosowanie

  • Ceniona trawa pastewna. W stanie zielonym odznacza się gorzkawym smakiem, dlatego zaleca się spasanie go w mieszankach z innymi roślinami[5].

Przypisy

  1. Homann C. 1828, 1830, 1835: Flora von Pommern. I-III. Koslin.
  2. Rostkovius, F. W. G. u. E. L. W. Schmidt. Flora Sedinensis exhibens plantas phanerogamas spontaneas nec non plantas praecipuas agri Swinemundii. Stettin, Struck, 1824.
  3. J.-P. Lonchamp: Index Synonymique de la Flore de France (fr). 1999. [dostęp 11 grudnia 2007].
  4. Marian (red.) Falkowski: Trawy polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1982, s. 128. ISBN 83-09-00593-8. 
  5. W. Miernicki: Wieloletnie trawy pastewne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1953, s. 153. 

Bibliografia

  1. Marian (red.) Falkowski: Trawy polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1982. ISBN 83-09-00593-8. 
  2. W. Miernicki: Wieloletnie trawy pastewne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1953. 

This article is from Wikipedia. All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License.