Rdest ostrogorzki

Article on other languages:

• Wasserpfeffer
• Water-pepper
• Polygonum_hydropiper
• 여뀌
• Ūdenspipars
• タデ
• Piper_de_baltă
• Horčiak_pieprový
• Katkeratatar
• Bitterpilört
• Răm_nước
• Гірчак_перцевий

	del.icio.us
	Digg
	Furl
	Reddit
	Rojo
	Add to OnlyWire

Rdest ostrogorzki
Systematyka wg Reveala
Domena	jądrowce
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	okrytonasienne
Klasa	Rosopsida
Rząd	rdestowce
Rodzina	rdestowate
Rodzaj	rdest
Gatunek	rdest ostrogorzki
Nazwa systematyczna
Polygonum hydropiper L.
Synonimy
Persicaria hydropiper
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Rdest ostrogorzki (Polygonum hydropiper L.) - gatunek roślin jednorocznych należący do rodziny rdestowatych. Zwyczajowe nazwy: rdest wodny, pieprz wodny. Rośnie dziko w Europie, Ameryce Północnej (wschodnie stany USA), północnej Afryce, Syrii. W Polsce pospolity.

Charakterystyka

Łodyga

Wzniesiona lub podnosząca się, często korzeniąca się w węzłach, zwykle purpurowa, słabo rozgałęziona. Wysokość rośliny 30-50 cm.

Liście

Pochwiaste, lancetowate, długo zaostrzone, krótkoogonkowe, długości do 6 cm, często faliste. Liście nagie, a tylko pochwy liściowe orzęsione na brzegach.

Kwiaty

O okwiecie zielonawym, górą białawym lub czerwonawym. Kwiaty zebrane w cienkie, luźne, często zwisłe kłosy pozorne o długości do 6 cm. Okwiat 4-5-listkowy, ogruczolony, o długości 3-4 mm, 6 pręcików. Kwitnie od lipca do października.

Biotop

Zbiorowiska ruderalne, zarośla, łęgi, w rowach, nad brzegami wód i na polach uprawnych jako chwast segetalny. Roślina wskaźnikowa gleb bogatych w azot. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ass. Polygono-Bidentetum (regionalnie) i Ass. Catabroso-Polygonetum ^[1].

Roślina trująca

Ma ostry, gorzki, piekący smak podobny doi smaku pieprzu.

Zmienność

Tworzy mieszańce z rdestem łagodnym, r. mniejszym i r. plamistym (P. x intercedens G.Beck) ^[2].

Zastosowanie

• Roślina lecznicza i trująca
  • Surowiec zielarski : ziele rdestu ostrogorzkiego (Herba Polygoni hydropiperis). Zawiera m. in. olejki eteryczne, rutynę, garbniki, kwasy organiczne.
  • Działanie : przeciwkrwotoczne, moczopędne i przeciwzapalne. Wyciąg z ziela hamuje niezbyt obfite krwawienia wewnętrzne. Rutyna tamuje drobne krwawienia poprzez uszczelnianie włośniczek. Stosowany pomocniczo przy zbyt długotrwałym i obfitym miesiączkowaniu, leczeniu skazy krwotocznej i żylaków nóg. Ze względu na trujące właściwości leczenie tylko za wiedzą i pod kontrolą lekarza.^[3]
  • Zbiór i suszenie : zbiór w okresie kwitnienia (lipiec, sierpień), ścina się górną połowę rośliny, łącznie z kwiatostanami. Suszenie w temperaturze 30°C, w cieniu.
• Dawniej otrzymywano z niego cztery barwniki: żółty, khaki, zielony i szary ^[3].

Przypisy

1. ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4. 
2. ↑ Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8. 
3. ↑ ^{3,0 3,1} Anna Mazerant: Mała księga ziół. Warszawa: Inst. Wyd. Zw. Zawodowych, 1990. ISBN 83-202-0810-6. 

Bibliografia