Article on other languages:
- نشا
- Škrob
- Нишесте
- Midó
- Škrob
- Kulhydrat#Stivelse
- Stärke
- Tärklis
- Starch
- Almidón
- Amelo
- Almidoi
- نشاسته
- Amidon
- Amidón
- 녹말
- Škrob
- Amilo
- Pati_(polisakarida)
- Sterkja
- Amido
- עמילן
- Wanga
- Krakmolas
- Sugo_(chimica)
- Keményítő
- Скроб
- അന്നജം
- Kanji
- Zetmeel
- デンプン
- Posema
- Stivelse
- Stive
- Amidon
- Amido
- Amidon
- Miqu
- Крахмал
- Amidoni
- Starch
- Škrob
- Скроб
- Škrob
- Aci
- Tärkkelys
- Stärkelse
- แป้ง_(อาหาร)
- Tinh_bột
- Nişasta
- Крохмаль
- סטארטש
- 淀粉
 |
del.icio.us |
 |
Digg |
 |
Furl |
 |
|
 |
Rojo |
| Add to OnlyWire |
Skrobia - węglowodan, polisacharyd roślinny, składający się wyłącznie z merów glukozy, pełniący w roślinach rolę magazynu energii.
(C6H10O5)n n=300-360
Czysta skrobia jest białą, bezpostaciową (nie jest krystaliczna), amorficzną substancją bez smaku i zapachu, nierozpuszczalną w zimnej wodzie. Skrobia hydrolizuje wyłącznie na α-D-glukozę, lecz nie jest jednorodnym chemicznie związkiem - składa się w rzeczywistości z dwóch różnych polisacharydów:
- nierozgałęzionej amylozy łatwiej rozpuszczalnej w wodzie (ok. 20% naturalnej skrobi)Jest wielocukrem - jej cząsteczki składają się z wielu reszt glukozowych połączonych ze sobą atomami tlenu.
- rozgałęzionej amylopektyny, nierozpuszczalnej w wodzie (ok. 80% naturalnej skrobi); rozgałęzienia powstają dzięki wiązaniom α-1,6-glikozydowym.
Skrobia tworzy roztwory koloidowe. Jednoprocentowy roztwór wodny skrobi jest używany do wykrywania jodu cząsteczkowego, z którym tworzy zabarwienie niebieskie w wyniku wiązania jodu przez amylozę.
W trakcie hydrolizy kwasowej skrobia rozpada się na coraz krótsze łańcuchy polisacharydowe tworząc kolejno:
- amylodekstryny (barwiące się z I2 na niebiesko),
- erytrodekstryny (barwiące się z I2 na czerwono),
- achrodekstryny (niebarwiące się z I2) i
- maltozę i glukozę.
Skrobię można wykryć za pomocą jodyny lub płynu Lugola, który zawiera jod. Pod wpływem jodu skrobia przyjmuje niebiesko-fioletowe zabarwienie.
Skrobia jest najważniejszym polisacharydem zapasowym u roślin, które magazynują go w owocach, nasionach, korzeniach w formie ziaren w liściach, bulwach, rdzeniu łodygi i kłączach. Szczególnie bogate w skrobię są ziarna zbóż i bulwy ziemniaka.
Odkłada się w komórkach roślin w postaci ziaren lub granulek, których wielkość i kształt są charakterystyczne dla poszczególnych gatunków roślin. Ziarna skrobi mają średnicę 2-120 µm, zależnie od pochodzenia mają różne właściwości i wygląd. Rozróżnia się skrobię ziemniaczaną, pszenną, kukurydzianą itp.
Skrobia i niektóre jej pochodne (np. estry, produkty degradacji, utlenienia i częściowej hydrolizy) mają zastosowanie w przemyśle włókienniczym, farmaceutycznym, kosmetycznym, papierniczym, tekstylnym oraz do produkcji klejów.