Stulicha psia

Article on other languages:

del.icio.us del.icio.us
Digg Digg
Furl Furl
Reddit Reddit
Rojo Rojo
Add to OnlyWire
Stulicha psia
Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd kaparowce
Rodzina kapustowate
Rodzaj stulicha
Gatunek stulicha psia
Nazwa systematyczna
Descurainia sophia Webb & Berth.
Gatunek leczniczy

Stulicha psia (Descurainia sophia) - gatunek rośliny jednorocznej lub (czasami) dwuletniej należący do rodziny kapustowatych. Występuje w stanie dzikim w Europie, częstsza na wschodzie. W polskiej florze jest pospolitym na całym obszarze archeofitem.

Spis treści

Charakterystyka

Łodyga
Wyprostowana, wzniesiona i zwykle rozgałęziona, krótko owłosiona. Wysokość 20-100 cm.
Liście
Szarozielone, dwu- lub trzykrotnie pierzastosieczne z równowąsko lancetowatymi łatkami, nie szerszymi niż jeden milimetr. Liście gęsto gwiazdkowato owłosione.
Kwiaty
Bladożółte płatki, długie na 2 milimetry, tak duże jak kielich. Czasami brak płatków. Kwiaty w gronie bez przysadek. Kwitnie od maja do lipca, czasami do września, jest owadopylna lub samopylna.
Owoce
Wzniesiona, sierpowato zgięta łuszczyna ku górze, ok. półtora razy dłuższa od szypułki. Nasiona roznoszone są przez wiatr, a także przez ludzi i zwierzęta.
Biotop, wymagania
Pola, drogi, wysypiska, nasypy piaszczyste. Pospolity chwast. Jest rośliną azotolubną, dobrym wskaźnikiem gleb bogatych w azot. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Sisymbrion, Ass. Sisymbrietum sophiae [1] .
Roślina trująca
Ziele zawiera glukozyd siarkocyjanianowy i w większych ilościach jest lekko trujące [2].

Ciekawostki

  • Gatunkowa nazwa łacińska sophia oznacza mądrość. Jest to nawiązanie do własności leczniczych, jakie dawniej przypisywano tej roślinie.

Przypisy

  1. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4. 
  2. Jakub Mowszowicz: Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych pospolitych roślin zielnych. Warszawa: WSiP, 1986. ISBN 83-02-00607-6. 

Bibliografia

  1. Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973. 
  2. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953. 

This article is from Wikipedia. All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License.